سەرەکی » ئەدەب - سێبەر و سایە » باوكم بێكه‌سكوژ ده‌كرێت!

باوكم بێكه‌سكوژ ده‌كرێت!

محه‌مه‌د كه‌ریم

زۆر له‌ نیوه‌شه‌و تێپه‌ڕیوه‌، تازه‌ له‌ به‌یان هه‌ڵواسین گه‌ڕاومه‌ته‌وه‌، له‌ناو پێخه‌فه‌كه‌مدا خۆم گرمۆڵه‌ كردووه‌، خه‌ریكه‌ چاوم ده‌چێته‌ خه‌و، زرمه‌یه‌كم دێته‌گوێ، هه‌رچه‌ند ده‌كه‌م دڵم نایه‌ت له‌ناو جێگاكه‌م بێمه‌ ده‌ره‌وه‌، تاقه‌تم نییه‌ هه‌ڵسم، دڵنیام دیسان باوكمه‌ زرم به‌ په‌یژه‌كه‌وه‌ كه‌وتۆته‌ خواره‌وه‌. تێناگه‌م ئه‌م كابرایه‌ بۆچی ئه‌وه‌نده‌ ساویلكه‌یه‌! بۆچی بچووكترین بیرۆكه‌ی نییه‌، هه‌ر شه‌وێك به‌فر ببارێت به‌ په‌یژه‌ی سه‌ر بانیژه‌كه‌دا سه‌رده‌كه‌وێت و ده‌چێته‌ سه‌ر باڵه‌خانه‌كه‌، پاش ئه‌وه‌ی به‌فره‌كه‌ ده‌ماڵێت و ده‌یه‌وێت بێته‌ خواره‌وه‌، هه‌ر كه‌ پێ ده‌خاته‌ سه‌ر پله‌ی یه‌كه‌می په‌یژه‌كه‌، دیته‌ سه‌ربانه‌كه‌ قوڕه‌ هه‌ردوو قاچی په‌یژه‌ لۆتی فڵق ده‌خزێن، ئه‌میش زرم ده‌كه‌وێته‌ خواره‌وه‌. ئه‌م زرم و كوته‌ ئه‌وه‌نده‌ دووباره‌ بۆته‌وه‌ هه‌ر هه‌موومان بێزار بووین، كه‌چی باوكم نا، له‌وه‌ده‌چێ كه‌وتنه‌خواره‌وه‌ وه‌كو ئیراده‌ی خودا لێك بداته‌وه‌، بۆیه‌ هیچ بیرۆكه‌یه‌كی نییه‌ بۆ چاره‌سه‌ری ئه‌م زرمه‌یه‌ی نیوه‌شه‌وی زستان، ئاخر چۆن بیرۆكه‌ی ده‌بێت؟ كوڕی باوكێكه‌ عه‌قڵی به‌وه‌ نه‌شكاوه‌ بچێت سه‌ربانی خانووه‌كه‌ی بگێڕێت، بۆ ئه‌وه‌ی دڵۆپه‌ نه‌كات، چووه‌ لای مه‌لا نوشته‌ی بۆ كردووه‌. منیش كوڕی ئه‌مم، هه‌موو شه‌وێك كه‌ زرم ده‌كه‌وێته‌ خواره‌وه‌، ده‌ڵێم به‌یانی ده‌چم دوو خشتی سوور له‌به‌رده‌می هه‌ردوو قاچی په‌یژه‌كه‌دا ده‌چه‌قێنم، ئیتر به‌ دێویش له‌ شوێنی خۆی جووڵه‌ ناكات، خۆم و خوشكه‌كانیشم رزگار ده‌كه‌م، كه‌چی به‌یانی یان بیرم ده‌چێته‌وه‌ یان تاقه‌تم نییه‌ ده‌ست و پلم قوڕاوی بكه‌م. باوكم به‌و كه‌وتنه‌خواره‌وه‌یه‌ راهاتووه‌ و خۆشه‌ بووه‌، ئه‌مما جگه‌ له‌وه‌ی زۆر شه‌و خه‌و له‌ من ده‌زڕێنێت، دایكم و خوشكه‌كانیشمی گیرۆده‌ كردووه‌، هه‌ر شه‌وێ بكه‌وێته‌ خواره‌وه‌، ده‌بێت پاڵتۆ تووكنه‌ ره‌شه‌ زله‌كه‌ی لای عه‌لادینه‌ دووچاوه‌كه‌وه‌ هه‌ڵخه‌ن هه‌تا وشك ده‌بێته‌وه‌، پاشان ورد ورد قوڕه‌كه‌ی بپروێنن، ئه‌گه‌ر كفری وا بكه‌ن و پاڵتۆكه‌ی بشۆن، ئه‌وا هه‌ر كه‌سێكیانی به‌رده‌ست بكه‌وێت دایده‌پڵۆسێت و ده‌ڵێت: «ئاخر كێ پێی وتن ناماقووڵی وابكه‌ن؟ به‌ مه‌ولوی پێغه‌مه‌ر هه‌تا به‌هار وشك نابێته‌وه‌!» سه‌یر له‌وه‌دایه‌ هه‌میشه‌ پاڵتۆكه‌ی قوڕاوی ده‌بێت، شه‌رواڵه‌كه‌ی یه‌ك گه‌ردی لێنانشێت، له‌وه‌ش سه‌یرتر كڵاو و جامانه‌كه‌ی له‌سه‌ری ناكه‌وێته‌ خواره‌وه‌، ده‌ڵێی هێلانه‌ی حاجی له‌قله‌قه‌ چنراوه‌… قیژه‌یه‌ك ناوك و دڵم ده‌خاته‌ خواره‌وه‌، قیژه‌ی خوشكه‌ گه‌وره‌كه‌مه‌، به‌ توێی قاتێ ته‌راكسوودی ئه‌دیداسەوە، وه‌ك شێت له‌ جێگاكه‌م دێمه‌ ده‌ره‌وه‌، گوێ به‌ سه‌رماكه‌ ناده‌م كه‌ بنیاده‌م ده‌خاته‌ ددانه‌چۆقه‌، دایكم و خوشكه‌كانی ترم له‌ هه‌یوانه‌كه‌ و ژووره‌كه‌ی تر، وه‌كو ده‌روێشی زكركه‌ر قژیان بژبۆته‌وه‌، ده‌یانه‌وێ بچنه‌ سه‌ر بانیژه‌كه‌، دنیا وه‌كو رۆژ رووناكه‌، په‌یژه‌كه‌ ته‌خت راكشاوه‌، باوكم وه‌ك ئه‌وه‌ی له‌ داره‌مه‌یتدا بێت، له‌سه‌ر پله‌كانی له‌نگه‌ری گرتووه‌، كڵاو و جامانه‌كه‌ی په‌ڕیوه‌ و جووڵه‌ی لێبڕاوه‌، به‌بێ ئه‌وه‌ی بیجووڵێنم ده‌ست له‌ دڵی ده‌ده‌م، هه‌ست ده‌كه‌م ده‌ستی خۆم ده‌له‌رزێ كه‌ چی دڵی ئه‌و نووزه‌ی تیا نییه‌. ده‌ست له‌ ده‌ستیشی ده‌ده‌م سارد و سڕه‌، شتێك له‌ ناخما هه‌ره‌س دێنێت، به‌ڵام وه‌كو پیاوێكی كه‌ر و دڵڕه‌ق ره‌فتار ده‌كه‌م، به‌سه‌ر خۆمی ناهێنم و درۆیه‌كی شاخدار ده‌كه‌م، ده‌ڵێم: «هیچ نییه‌ بووراوه‌ته‌وه‌، با بیبه‌ین بۆ خه‌سته‌خانه‌.» ئه‌وان به‌ درۆكه‌م ئارام ده‌كه‌مه‌وه‌، به‌ڵام له‌ دڵی خۆشما ده‌ڵێم: «شاڵڵا زمانم ببڕایه‌ و بمگوتایه‌ مردووه‌، ئاخر به‌م زریانه‌ چۆن بیبه‌ین بۆ خه‌سته‌خانه‌؟» دڵنیام له‌وێش جل سپییه‌كی بێدڵی كه‌رتڕ ده‌ڵێت: « دوو سه‌عاته‌ مردووه‌.

نۆ سه‌ر خێزان له‌ هه‌یوانه‌كه‌، له‌ ده‌وری سفره‌یه‌كی نایلۆن به‌شێوه‌یه‌كی هێلكه‌یی دانیشتووین، من و برا بچووكه‌كه‌م، دایكم و هه‌ر پێنج خوشكه‌ ره‌ش و رووته‌كه‌م، دایكم ئه‌و مریشكه‌ گه‌وره‌یه‌ی بۆ لێناوین كه‌ من به‌ پاره‌ی ده‌خیله‌كه‌م به‌ جووچكی كڕیم و له‌ شه‌ش دانه‌ ته‌نیا ئه‌مه‌یان ماوه‌ته‌وه‌، دوای ئه‌وه‌ی هه‌زار و یه‌ك ده‌رد و دانكه‌ی گرت و كوێریش بوو، كه‌چی سه‌رسه‌خت بوو، به‌رگه‌ی گرت و مردار نه‌بۆوه‌، درۆی نه‌بێت، هێنده‌ی نێره‌ قه‌لێكی لێهات، ئه‌مێستا پاش ئه‌وه‌ی دوو مانگه‌ چاومان به‌ گۆشت نه‌كه‌وتووه‌، هه‌ر یه‌كه‌مان قاپی خۆمان له‌به‌رده‌مه‌، دایكم وه‌ك ئه‌وه‌ی زانای بیركاریی بێت نیوه‌ی مریشكه‌كه‌ی به‌سه‌ر نۆ به‌شدا دابه‌شكردووه‌، دیاره‌ به‌ یه‌كسانی نا، به‌شی من و باوكم و برا بچووكه‌كه‌م زیاتره‌، ئه‌مما به‌شی خۆی و خوشكه‌كانم، وه‌كو مووچه‌ی ئه‌و پرۆلیتاریایه‌ی هه‌ر به‌مردوویی له‌ دایكبوو یه‌كسانه‌. هه‌ڵم له‌ قاپی برنج و مریشك و شله‌ی بامێی هه‌موومان هه‌ڵده‌سێ، نان و سه‌وزه‌ و ئاویش سفره‌كه‌یان ته‌نیوه‌، به‌ڵام كه‌سمان ده‌ستمان بۆ هیچ نه‌بردووه‌، چاوه‌ڕێین باوكمان له‌ نوێژی شێوان بێته‌وه‌، لای سه‌رووه‌وه‌ له‌ نێوانی من و برا بچووكه‌كه‌مدا دانیشێ، ناوی خوای لێبێنێ و ده‌ستبكه‌ین به‌ نانخواردن، من خواخوامه‌ باوكم له‌ مزگه‌وت كه‌س له‌گه‌ڵ خۆیدا نه‌هێنێته‌وه‌ و میوانێكی ناوه‌خت و غه‌واره‌مان بۆ قوت نه‌كاته‌وه‌، نه‌ك له‌به‌رئه‌وه‌ی به‌رچاو ته‌نگم، زیاتر له‌به‌رئه‌وه‌ی سرووتی نانخواردنه‌كه‌مان تێكده‌چێت، دایكم و خوشكه‌كانم ده‌بێت بچنه‌ ژووره‌كه‌ی تر. منیش پێكه‌وه‌ نه‌بین و گوێم له‌و هه‌موو ته‌قه‌ی كه‌وچك و مڵچه‌ مڵچه‌ نه‌بێت، هیچ به‌ دڵمه‌وه‌ نانووسێت. جارێكیان شێتێك له‌گه‌ڵ خۆی ده‌هێنێته‌وه‌، له‌ كاتی نانخواردندا ده‌ستده‌كات به‌ گریان و وه‌كو مانگا ده‌بۆڕێنێ، نانمان لێده‌كات به‌ قوزه‌ڵقورت، باوكم ناچار به‌ هه‌ر فرت و فێڵێك بووه‌، ده‌یباته‌وه‌ بۆ مزگه‌وت. مزگه‌وته‌كه‌ لێمانه‌وه‌ نزیكه‌ باوكم به‌ فڕكانێك ده‌گاته‌ ماڵه‌وه‌. چه‌ند رۆژێكه‌ به‌فر باریوه‌، سایه‌قه‌ی ساماڵه‌، بۆیه‌ هه‌ر دوای خۆئاوابوون دنیا ورده‌ ورده‌ ده‌یبه‌ستێت. كاتێ به‌ كۆڵانه‌كه‌دا ده‌ڕۆیت، له‌ ژێر پێتدا خرمه‌ی زوقمت دێته‌ گوێ… زرمه‌یه‌كی گه‌وره‌ هه‌ر هه‌موومان راده‌چڵه‌كێنێت، پیاوێك هاوارێكی لێ به‌رز ده‌بێته‌وه‌، ده‌ڵێت: «ئه‌ی هاوار، فریاكه‌ون، بارامی پووره‌ ته‌ماش تیاچوو، شتێك له‌ ناخی مندا هه‌ره‌س دێنێ، چونكه‌ ده‌زانم باوكمه‌، ته‌ماشی نه‌نكم به‌ بێوه‌ژنكۆشی به‌خێوی كردووه‌، ئیتر ناوی باوكی كوێر بۆته‌وه‌ و بووه‌ به‌ بارامی پووره‌ ته‌ماش، هه‌ر هه‌موومان به‌ پێی په‌تی، به‌ راكردن به‌ قادرمه‌كاندا دێینه‌ خواره‌وه‌، به‌ هه‌ڵه‌داوان به‌سه‌ر ئه‌و هه‌موو زوقم و سه‌هۆڵه‌دا خۆمان ده‌گه‌یه‌نینه‌ لای مزگه‌وته‌كه‌، من له‌ پێشی پێشه‌وه‌م، ته‌پو تۆزێك وه‌كو ته‌م خۆی ده‌كات به‌ لووتما، دیمه‌نه‌كه‌ ئه‌وه‌نده‌ ترسناكه‌، خه‌ریكه‌ دڵم ده‌وه‌ستێت، لادیواری باڵه‌خانه‌كه‌ی ماڵی ده‌روێش بایز، سه‌راپا هه‌ره‌سی هێناوه‌ و نه‌گبه‌ته‌كه‌ی باوكم بووه‌ به‌ ژێرییه‌وه‌، وه‌كو شێت، به‌ده‌م گریانه‌وه‌، هه‌ر به‌ چنگ ده‌كه‌وینه‌ لادانی خشت و كڵۆكانی سه‌ر باوكم، به‌رله‌وه‌ی خه‌ڵكی گه‌ڕه‌ك پاچ و خاكه‌ناز بێنن، من ده‌ستم به‌ر لاشه‌ی سارد و سڕی باوكم ده‌كه‌وێت، ئه‌مجاره‌ ناشتوانم بڵێم بووراوه‌ته‌وه‌، چونكه‌ …

نیوه‌ڕۆیه‌، من و باوكم و برا بچووكه‌كه‌م له‌ بازاڕین، له‌ ترسی ره‌شه‌باكه‌ كه‌ سه‌رما هه‌تا ناو مۆخی ئێسقان ده‌هێنێت، جوان جوان خۆمان پێچاوه‌ته‌وه‌، من بیست ساڵم، تاقه‌ براكه‌شم هه‌شت ساڵه‌، هه‌رسێكمان قاچمان ژان ده‌كات ئه‌وه‌نده‌ گه‌ڕاوین بۆ ئه‌وه‌ی جووتێ پێڵاوی جه‌ژن بۆ برا نازداره‌كه‌م بكڕین. ئه‌و داماوه‌ ئه‌وه‌نده‌ حولحولییه‌ زیاتر له‌ ده‌ جووت له‌ پێ ده‌كات، كه‌چی دوایی به‌ گوێی مندا ده‌چرپێنێ و ده‌ڵێت: «كاكه‌ به‌ دڵم نییه‌.» باوكیشم سه‌یرێكی هه‌ردووكمان ده‌كات، برۆی لێكده‌نێ و به‌سه‌ر ده‌ڵێ بابڕۆین. ئاخری پێڵاوه‌كانی بۆ ده‌كڕین، من و باوكم زیاتر له‌ كاكه‌ بچكۆل دڵخۆشین، چونكه‌ هه‌ر به‌ڕاستی قوتار بووین. هیچ ئیشێكمان نه‌ماوه‌ ئه‌وه‌نده‌ نه‌بێت بچین سواری پاسێكی پۆڵۆنی بین و بگه‌ڕێینه‌وه‌ بۆ ماڵه‌وه‌. له‌ ناوجه‌رگه‌ی شه‌قامێكداین، هه‌ر سه‌د مه‌ترێكمان ماوه‌ بگه‌ینه‌ گه‌راجی پاسه‌كان، من خه‌یاڵم رۆیشتووه‌، بیر له‌وه‌ ده‌كه‌مه‌وه‌، خوا نه‌خواسته‌، گوێی شه‌یتان كه‌ڕ بێت، ئه‌گه‌ر باوكم شتێكی لێبێت، من واز له‌ رێكخستن بێنم و شان بده‌مه‌ به‌ر به‌خێوكردن و به‌ڕێوه‌بردنی ماڵه‌كه‌ یان به‌رده‌وام بم، خۆ دایكیشم به‌وه‌ نییه‌ باوكم سه‌ركوتی كردووه‌، به‌ڕاستی ژنێكی به‌ جه‌رگه‌… له‌ناكاو زرمه‌ هه‌ڵده‌سێ، هه‌ر خه‌ڵكه‌ و ده‌ڵێت قڵیشایه‌وه‌ و راده‌كات، دووكانداره‌كان ده‌ڕابه‌ داده‌ده‌نه‌وه‌ و راده‌كه‌ن، هه‌ندێكیان فریای ئه‌وه‌ش ناكه‌ون. ده‌ستی براكه‌م له‌ناو ده‌ستما ده‌له‌رزێت، ده‌مه‌وێت په‌لكێشی بكه‌م و بچێته‌ په‌نایه‌كه‌وه‌، لا ده‌كه‌مه‌وه‌ بزانم باوكیشم به‌ره‌و لای ئێمه‌ راده‌كات، ئه‌ی خودای میهره‌بان چی ده‌بینم! یه‌ك گولله‌ داوێتی له‌ پشتی سه‌ری، وه‌كو دارێك كه‌ ده‌زووله‌ ره‌گێكی مابێ و ره‌شه‌با گاڵه‌ی پێ بكات، یان وه‌كو سه‌رخۆشێك كه‌ قه‌ڕابه‌یه‌كی خواردبێته‌وه‌، به‌ملاو به‌ولادا ده‌كه‌وێت، شتێك له‌ ناخما هه‌ره‌س دێنێت، هه‌ر له‌ خۆمه‌وه‌ به‌ قوڕگی پڕ گریانه‌وه‌ هاوارێك ده‌كه‌م، نازانم چی ده‌ڵێم، ئایی باوكه‌ڕۆ یان چی؟ نازانم چی بكه‌م؟ هه‌ر له‌ خۆمه‌وه‌، توند چاوی براكه‌م ده‌گرم و ده‌یبه‌مه‌ په‌نایه‌كه‌وه‌، لا ده‌كه‌مه‌وه‌ باوكم له‌سه‌ر ده‌م ته‌خت بووه‌، كڵاو و جامانه‌كه‌ی كه‌وتۆته‌ پێش خۆیه‌وه‌، هه‌ڕه‌شه‌ له‌ براكه‌م ده‌كه‌م روو بكاته‌ دیواره‌كه‌ و به‌ هیچ جۆرێك لا نه‌كاته‌وه‌، به‌ دوولۆق خۆم ده‌گه‌یه‌نمه‌ لای باوكم، ده‌یخه‌مه‌ سه‌ر پشت و سه‌ری ده‌خه‌مه‌ سه‌ر رانم، كه‌ شه‌به‌قه‌كه‌ی ته‌وێڵی ده‌بینم، بێهووده‌ ده‌ست له‌ دڵی ده‌ده‌م، كه‌چی دڵی لێده‌دات، له‌ناو خوێندا چاوه‌ به‌قووڵاچووه‌كانی ده‌كاته‌وه‌، برا بچووكه‌كه‌م ده‌بینێ كه‌ به‌ تۆقیوییه‌وه‌ رووی كردۆته‌ دیواره‌كه‌، ده‌ستی بۆ درێژ ده‌كات و سارد ده‌بێته‌وه‌، شیوه‌نێك بۆ باوكم ده‌كه‌م نه‌بێته‌وه‌، به‌ڵام هه‌ر ده‌نگی گریانی خۆم ده‌بیستم كه‌ ده‌نگ ده‌داته‌وه‌، وه‌ك ئه‌وه‌ی قڵیشانه‌وه‌كه‌ ته‌نیا بۆ به‌ناحه‌ق كوشتنی باوكم بووبێت، بازاڕه‌كه‌ وه‌كو نیوه‌شه‌و كپ و خامۆشه‌ و كه‌س به‌ده‌ره‌وه‌ نییه‌، باوكم بێكه‌سكوژ ده‌كرێت.

print

 95 جار بینراوە

وڵامێک بەجێ بهێڵە

بەبێ پۆستی ئەلکترۆنی ناتوانی لێدوان بنووسیت *

*