سەرەکی » ئەدەب - سێبەر و سایە » ته‌واونه‌كردنی یارییه‌كی كۆن

کورتە چیرۆک

ته‌واونه‌كردنی یارییه‌كی كۆن

ئه‌سعه‌د عه‌زیز محه‌مه‌د

ئه‌وه‌ ماوه‌ی چه‌ندین رۆژه‌ ده‌زانم كه‌سێك به‌دوامه‌وه‌یه‌، هه‌نگاو به‌ هه‌نگاو شوێن پێمی هه‌ڵگرتووه‌، دوام كه‌وتووه‌، بۆ هه‌موو ئه‌و جێگایانه‌ دێت كه‌ رووی لێده‌كه‌م، پرسیارم ده‌كات و هه‌واڵم ده‌پرسێت، بێ ئه‌وه‌ی هیچ ئاسه‌وارێك به‌جێ بهێڵێت، به‌ ئه‌سپایی و دوور له‌ چاوی هه‌مووخه‌ڵك تێده‌په‌ڕێت و ده‌ڕوات. هه‌ندێجار له‌ خه‌یاڵی خۆمدا ده‌مشوبهاند به‌ تارماییه‌ك یان سه‌رابێك ده‌مویست بڕوا به‌ خۆم بكه‌م ئه‌و كه‌سه‌ له‌ واقیعدا نییه‌، به‌ڵام زۆر كه‌س ئه‌و بیرۆكه‌یه‌ی منیان ره‌تكرده‌وه‌ و ده‌یانگوت به‌ چاوی خۆمان بینیوومانه‌.

ئه‌و كاته‌ بۆم ده‌ركه‌وت ئه‌وه‌ راستییه‌ و كه‌سێك هه‌یه‌ و به‌دوای منه‌وه‌یه‌، به‌ ناچاری كه‌وتمه‌ گه‌ڕان و پشكنین به‌ دوای راستیه‌كه‌دا، به‌داخه‌وه‌ هیچ كه‌س نازانێت ئه‌و كه‌سه‌ كێیه‌؟ و هیچ كه‌سیش نازانێت چی لێم ده‌وێت؟ به‌درێژایی هه‌فته‌ی رابردوو ترس و دڵه‌ڕاوكێ به‌رۆكی به‌رنه‌داوم، سه‌ده‌ها پرسیاری بێ وه‌ڵام گوشارێكی ده‌روونی زۆرتوندی خستبووه‌ سه‌رم، نه‌مده‌زانی چۆن ره‌فتار بكه‌م و چۆن بژیم كاتێك له‌وه‌ دڵنیابووم له‌لایه‌ن كه‌سێكه‌وه‌ چاودێری ده‌كرێم. بۆ چاودێریم ده‌كات؟ چی له‌ من ده‌وێت؟ من ده‌ناسێت؟ یان من ناناسێت؟ له‌ناو گێژاوێكدا بووم، چه‌ند جارێك ده‌مویست بۆسه‌ی بۆ دابنێم پێش ئه‌وه‌ی ئه‌و من بدۆزێته‌وه‌ من ئه‌و بدۆزمه‌وه‌، ده‌مزانی ئه‌مه‌ش كارێكی بێهوده‌یه‌ ده‌یكه‌م، به‌ڵام له‌گه‌ڵ ئه‌وه‌شدا كردم. به‌ وێنه‌ی خنكاوێكم لێهاتبوو ده‌ست بۆ هه‌موو پووش و په‌ڵاشێك ده‌بات ته‌نانه‌ت بۆ كه‌فی سه‌ر ئاوه‌كه‌ش. نه‌مده‌زانی چی بكه‌م؟ ترسێكی سامناك باڵی به‌ سه‌رمدا كێشابوو، نه‌مده‌توانی خۆم له‌ ده‌ستی قوتار بكه‌م، له‌ خۆشترین ساته‌كانی ژیانمدا هه‌ستم به‌و ترسه‌ ده‌كرد، كه‌ كه‌سێك چاودێریم ده‌كات و دوام كه‌وتووه‌، كرۆكی ترسه‌كه‌ له‌وه‌دا بوو، ئه‌و كه‌سه‌ی چاودێریم ده‌كات به‌چ مه‌به‌ست ونیازێك ئه‌و كاره‌ ده‌كات؟ ئایا ده‌یه‌وێت زیانم پێبگه‌یه‌نێت؟ یان مه‌رامێكی تری له‌و كاره‌ هه‌یه‌.

نازانم چونكه‌ من ته‌نانه‌ت ئه‌و كه‌سه‌شم نه‌ده‌ناسی یان تا ئه‌وكاته‌ نامده‌ناسی كه‌ به‌دوامه‌وه‌یه‌. ئێواره‌یه‌ك كاتی خۆرئاوابوونی پایز، من پێموایه‌ هه‌موو شارێك وه‌رزێكی تایبه‌ت به‌خۆی هه‌یه‌ كه‌ جوانییه‌كه‌ی تیا ده‌رده‌كه‌وێت، له‌م شاره‌دا وه‌رزی خه‌زان ئارایشتێكی جوانی شارده‌كات و سیحرێكی تایبه‌ت به‌ شار ده‌دات.

له‌ ئێواره‌یه‌كی مه‌ست به‌ جوانی شار، به‌ هه‌نگاوی له‌سه‌رخۆ و هاوڕێیه‌تی ئیقاعی سروشت به‌ده‌م پیاسه‌وه‌ گه‌ڕامه‌وه‌ بۆ ماڵه‌وه‌، هاوژینه‌كه‌م ره‌نگی زه‌ردهه‌ڵگه‌ڕابوو هه‌ندێكیش تێكچوو بوو، به‌ ئاسانی لێی تێنه‌گه‌یشتم، به‌ڵام ده‌مزانی باسی نامه‌یه‌كی فڕێدراو ده‌كات. دوای ئه‌وه‌ی چۆڕێ ئاوی خوارده‌وه‌، ئه‌وه‌ی لێی تێگه‌یشتم كه‌ ئه‌و نامه‌یه‌ی له‌به‌رده‌م ده‌رگای حه‌وشه‌ دۆزیوه‌ته‌وه‌. نامه‌كه‌ به‌ ته‌نها ئه‌مه‌ی تیا نووسرابوو: (سڵاو و ڕێز و خۆشه‌ویستیم بۆتان هه‌یه‌، رۆژی هه‌ینی عه‌سر سه‌عات چوار دێم بۆ دیده‌نیت… واژۆ… هاوڕێیه‌كی كۆن.)

نامه‌كه‌ هیچ ئاماژه‌یه‌كی تیا نه‌بوو كه‌ خاوه‌نه‌كه‌ی دیاری بكات، نه‌ ناوی له‌سه‌ربوو، نه‌واژۆ كرابوو، له‌ هه‌مووی ناخۆشتر ئه‌وه‌بوو كاتێك نامه‌كه‌م به‌ده‌ست گه‌یشت، رۆژی شه‌ممه‌ بوو، هێشتا بۆ هه‌ینی شه‌ش رۆژی ماوه‌، پێویسته‌ ماوه‌ی شه‌ش رۆژ به‌ نیگه‌رانی و دڵه‌ڕاوكێ بژیم. وێڕای ئه‌وه‌ش دڵنه‌وایی هاوژینه‌كه‌م به‌وه‌دایه‌وه‌، ئێستا ده‌زانین نیازی خراپ نییه‌، ئه‌وه‌تا خۆی به‌هاوڕێ ناوبردووه‌، ده‌بێت چاوه‌ڕوانی هاتنی بكه‌ین بۆ ئه‌وه‌ی بیناسین، ئه‌وسا ده‌زانین چی ده‌وێت؟ زۆربه‌ی ئێوارانی رۆژانی یه‌كشه‌ممه‌ له‌ كتێبخانه‌ی (به‌درخان) كۆڕی گفتوگۆمان له‌گه‌ڵ هاوڕێیان و چه‌ندین كه‌سایه‌تی رۆشنبیر پێكه‌وه‌ ده‌به‌ست، باسی هه‌موو بابه‌تێكمان له‌گه‌ڵ یه‌كتر ده‌كرد، رێكه‌وت وابوو ئه‌و رۆژه‌ به‌هۆی كارێكی خۆمه‌وه‌ نه‌توانم بڕۆم بۆ كتێبخانه‌كه‌، رۆژی دووشه‌ممه‌ مامۆستا سه‌رحه‌دم بینی له‌ سه‌ره‌تادا وتی‌ «بۆچی نه‌هاتبووی؟» وتم:» كارێكی گرنگم هه‌بوو» دواتر هه‌رخۆی گوتی:» به‌ڵام هاوڕێكه‌ت به‌ ته‌واوی جێگه‌ی تۆی پڕكردبووه‌وه‌؟» دیاربوو مامۆستا سه‌رحه‌د ناوی نه‌ده‌زانی، بۆ رۆژی دواتر خۆم گه‌یانده‌ لای كاك جه‌مال خاوه‌ن كتێبخانه‌ی (به‌درخان) ئه‌ویش ناوی نه‌ده‌زانی هه‌ر به‌ ناوی هاوڕێی تۆوه‌ خۆی ناساند، ئه‌وه‌نده‌ زیره‌ك و شاره‌زابوو هیچ كه‌س پێویستی به‌ ناوی نه‌بوو، باسی هه‌رشتێكمان بكردایه‌ ئه‌وه‌نده‌ زانیاری له‌باره‌وه‌ هه‌بوو بێجكه‌ له‌وه‌ی گوێی لێبگرین هیچمان پێنه‌بوو بڵێین، به‌و قسانه‌ ئه‌وه‌نده‌ی تر په‌رۆشی ناسینی ئه‌و كه‌سه‌ بووم، بۆ رۆژی سێشه‌ممه‌ چه‌ند زانیارێیه‌كم له‌سه‌ر ئه‌و كه‌سه‌كه‌ ده‌ستكه‌وت كه‌ له‌ كتێبخانه‌كه‌دا قسه‌ و گفتوگۆی كردبوو، هاوته‌مه‌نی من بوو، ره‌نگه‌ له‌ منیش گه‌وره‌تر بووبێت، به‌ڵام قژی هه‌روه‌ك كوڕێكی گه‌نج ره‌ش بوو، قژی سپی تیا ده‌رنه‌كه‌وتبوو، په‌نجه‌ی شایه‌تمانی نه‌بوو، دیاره‌ به‌ مناڵی له‌ ده‌ستیدابوو، ئه‌و نیشانه‌ی ئه‌وان باسیان ده‌كرد كه‌ په‌نجه‌ی شایه‌تمانی ده‌ستی راستی نه‌بوو، میكایلی شه‌مه‌ یان میكایلی باجی شه‌مسه‌ هه‌مان په‌نجه‌ی شایه‌تمانی نه‌بوو، به‌ مناڵی كه‌وته‌ به‌رده‌رگای ئۆتۆمبیلی خزمێكیانه‌وه‌ په‌نجه‌ی بڕاوه‌، به‌ڵام زیاتر له‌ سی ساڵه‌ نه‌مبینیووه‌ له‌به‌ر ئه‌وه‌ نازانم قژی چی لێهاتووه‌؟ ئه‌وه‌ی منی خسته‌ گومانه‌وه‌ له‌وه‌ی ئه‌و بێت ده‌نگۆی ئه‌وه‌ بوو كه‌ گوایه‌ سی ساڵ له‌مه‌وبه‌ر له‌ ده‌ریای ئیجه‌ خنكاوه‌، رۆژی چوارشه‌ممه‌ له‌ دوای ده‌وامی فه‌رمانگه‌ گه‌ڕامه‌وه‌ ماڵه‌وه‌ هاوژینه‌كه‌م وتی:» پێش گه‌ڕانه‌وه‌ت پیاوێكی قژ ره‌ش هات و ئه‌م كتێبه‌ و ئه‌م كیسه‌ گێلاسه‌ی دایه‌ ده‌ستم وتی بیده‌مه‌ ده‌ستت، سه‌یرترین شت له‌و پیاوه‌دا چاوێكی شین و چاوێكی زه‌رد بوو.» له‌و قسانه‌دا بۆم ده‌ركه‌وت میكایلی شه‌مه‌یه‌. من و ئه‌و له‌ مناڵییه‌وه‌ له‌ كێبڕكێیه‌كی به‌رده‌وامدا بووین. له‌ ته‌مه‌نی نۆ ساڵان بووین له‌ شه‌وێكی هاویندا چاوشاركێمان ده‌كرد، له‌ناكاو دیارنه‌ماو ونبوو، دوای دوو رۆژ له‌ قوتابخانه‌ زانیمان ئه‌و شه‌وه‌ ماڵێیان باری كرد بۆ كۆڵانێكی دوورتر.

پاش چه‌ند ساڵێك پێكه‌وه‌ بووین به‌ پێشمه‌رگه‌، به‌ هه‌مان شێوه‌ له‌ دوای شه‌ڕێكدا دیارنه‌ماو ونبوو، دوای چه‌ند ساڵێك ئه‌وسا زانیم به‌ برینداری ده‌ستگیركراوه‌، پێكه‌وه‌ بڕیارماندا بڕۆین بۆ هه‌نده‌ران بیست وچوار سه‌عات پێش واده‌كه‌ جارێكی تر دیارنه‌ما و هیچ كه‌س نه‌یزانی چی لێهاتووه‌. دوای خه‌به‌ری خنكاندنی له‌ ده‌ریای ئیجه‌وه‌ هات. كاتی عه‌سر ڕۆژی هه‌ینی چاوه‌ڕوانی هاتنی بووم. سه‌عات چوار نامه‌یه‌كم له‌ ئه‌وه‌وه‌ پێگه‌یشت. ببووره‌ له‌ دوای په‌نجا ساڵ ته‌مه‌ن ئێستاش ناتوانین یاری چاوشاركێی نێوانمان ته‌واو بكه‌ین. به‌هۆی كارێكی زۆر خێرا گه‌ڕامه‌وه‌ بۆ ئه‌وروپا…خوا حافیز.

سکێچی نازدار ئەحمەد

print

 199 جار بینراوە

وڵامێک بەجێ بهێڵە

بەبێ پۆستی ئەلکترۆنی ناتوانی لێدوان بنووسیت *

*