سەرەکی » ئەدەب - سێبەر و سایە » بۆنی خۆشی جگه‌ره‌

بۆنی خۆشی جگه‌ره‌

ئه‌لبا دی سیسپیدیس

له‌ فارسییه‌وه‌: محه‌مه‌د كه‌ریم

له‌ به‌هاری (1944)دا له‌گه‌ڵ هه‌ندێك له‌ هاوڕێیانمدا كه‌ ئه‌وانیش دوورخراوه‌بوون له‌ (ناپۆلی) بووین. پاره‌مان پێ نه‌بوو، كه‌ممان ده‌خوارد و جل و به‌رگی هه‌ژارانه‌مان له‌به‌ر ده‌كرد. تاكه‌ دڵخۆشیی ئێمه‌ مۆڵه‌تی چوونه‌ده‌ره‌وه‌ی عه‌سران بوو، له‌ كاتێكدا ئه‌وانی تر به‌هۆی قه‌ده‌غه‌ی هاتوچۆوه‌ ناچاربوون له‌ ماڵه‌وه‌ بن، هه‌ڵبه‌ته‌ چوونه‌ده‌ره‌وه‌ی ئێمه‌ به‌هۆی ئیشه‌كانمانه‌وه‌ بوو.

ئێمه‌ له‌سه‌ر قادرمه‌كانی مه‌یدانی بچووكی (كالاشیۆن)، له‌ نزیكی گه‌ڕه‌كی (رامپا كپریولی) داده‌نیشتین. له‌و كاته‌دا شار وه‌كو بیابان، چۆڵ و هۆڵ بوو، شاری مردوان بوو رێك وه‌كو (پۆمپی). كاتێ مانگه‌شه‌و بوو هه‌موو شتێك جوان ده‌هاته ‌به‌رچاو. وه‌كو كۆمه‌ڵێ خه‌ڵك وابووین كه‌ له‌ دورگه‌یه‌كدا مابنه‌وه‌. له‌ ته‌نیشت یه‌كه‌وه‌ داده‌نیشتین، چاومان له‌ ده‌ریا ده‌بڕی و چاوه‌ڕوان بووین. ئه‌و مه‌یدانه‌ بچووك و دڵگیره‌م دێته‌وه‌ یاد. داده‌نیشتین و جگه‌ره‌مان ده‌كێشا. ئه‌و عه‌سره‌ پاكه‌تی جگه‌ره‌كه‌م له‌ گیرفانم ده‌رهێنا و به‌ هێواشی جگه‌ره‌یه‌كم داگیرساند، وه‌كو ئه‌و مرۆڤانه‌ی كه‌ ده‌بێت به‌شێوه‌یه‌ك كات بكوژن. هاوڕێیه‌ك له‌ ته‌نیشتمه‌وه‌ دانیشتبوو، كاتێ بۆنی جگه‌ره‌كه‌ چوو به‌سه‌ریا له‌ناكاو ئاوڕیدایه‌وه‌ و به‌فزوله‌وه‌ پرسی:
«چ جگه‌ره‌یه‌ك ده‌كێشیت؟»
وتم: «ئۆڵد گۆڵد. ئه‌مڕۆ شتێكی دیكه‌م ده‌ستنه‌كه‌وت. ده‌ته‌وێت بیكێشیت؟» پاكه‌ته‌كه‌م بۆ درێژ كرد؟
جگه‌ره‌كه‌ی وه‌رگرت و وه‌كو ئه‌وه‌ی وێنه‌یه‌كی خه‌یاڵیی ببینێت سه‌یرێكی كرد، پاشان دایه‌وه‌ ده‌ستم و وتی:
«نا، سوپاس.»
سه‌ری نا به‌دیواری ئه‌و شوێنه‌وه‌ كه‌ لێی دانیشتبووین، به‌ هه‌ناسه‌یه‌كی قووڵ و چاوانی داخراوه‌وه‌ دوكه‌ڵی جگه‌ره‌كه‌ی منی هه‌ڵمژییه‌ ناو سییه‌كانییه‌وه‌ و وتی:
«ماوه‌یه‌كی زۆر بوو بۆنی ئه‌م جگه‌ره‌یه‌ نه‌هاتبووه‌ لووتم. رێك له‌و كاته‌وه‌ كه‌ له‌ ئه‌مریكا ده‌ژیام. بیهێنه‌ره‌ به‌رچاوی خۆت! ئه‌و زه‌مانه‌ بیست و پێنج ساڵ بووم. بۆنێكی تیژی هه‌یه‌.»
له‌ كاتێكدا كه‌ جگه‌ره‌كه‌م لێ دوور ده‌خسته‌وه‌ پرسیم:
«بۆنی جگه‌ره‌ ئازارت ده‌دات؟»
له‌ كاتێكدا سه‌یری جێگایه‌كی دووری ده‌كرد وتی:
«نا، نا.» پاشان به‌ بزه‌یه‌كه‌وه‌ قسه‌كه‌ی راست كرده‌وه‌:
«زۆر نا. ئه‌و زه‌مانه‌ زۆر عاشقی بووم. ئه‌و جگه‌ره‌ی ئۆڵد گۆڵدی ده‌كێشا. بۆنێكی خۆش و قورسی هه‌یه‌ كه‌ به‌ ئاسانی ده‌ناسرێته‌وه‌. من چێژم له‌و بۆنه‌ ده‌بینی چونكه‌ ئه‌و ده‌یكێشا.» پرسی:
«به‌ قسه‌كانم ماندووت ده‌كه‌م؟»
هه‌میشه‌ به‌و شێوه‌یه‌ پرسیارمان ده‌كرد و ئه‌وی تر وه‌ڵامی ده‌دایه‌وه‌ نه‌خێر به‌ پێچه‌وانه‌وه‌. به‌بێ هیچ قسه‌یه‌ك رازی بووین به‌وه‌ی هه‌ر كه‌سێك به‌ شه‌وق و زه‌وقه‌وه‌ زه‌مینه‌ی قسه‌كردن سه‌باره‌ت به‌ رابردوو بۆ هاوڕێكانی خۆش بكات. درێژه‌ی به‌ قسه‌كانی دا:
«له‌ من گه‌وره‌تر بوو ته‌مه‌نی سی و سێ ساڵ بوو. ئه‌و كاته‌ وه‌كو ژنێكی كامڵ ده‌هاته‌به‌رچاوم، له‌ راستیدا ئه‌و كامڵییه‌ی سه‌رنجی راكێشابووم. ده‌یانوت دڵداری زۆر بووه،‌ به‌ڵام من باوه‌ڕم نه‌ده‌كرد. ئه‌و هیچی سه‌باره‌ت به‌ رابردووی خۆی نه‌ده‌وت و له‌باره‌ی ژیانی ئێستاشییه‌وه‌ كه‌م قسه‌ی ده‌كرد. ئه‌و نهێنیپارێزییه‌شی وه‌كو باقی خاسیه‌ته‌كانی دیكه‌ی سه‌رنجی راده‌كێشام. به‌لای منه‌وه‌ خوو و نه‌ریتی به‌رز بوو. هه‌میشه‌ هه‌وڵم ده‌دا لاسایی بكه‌مه‌وه‌. ئه‌و خواردنه‌وانه‌م به‌لامه‌وه‌ باش بوو كه‌ ئه‌و حه‌زی لێیان بوو. ته‌نانه‌ت كاتێ قسه‌م ده‌كرد پشتم به‌ قسه‌كانی ئه‌و ده‌به‌ست. ده‌مه‌ویست زه‌ماوه‌ندی له‌گه‌ڵ بكه‌م. پێم وابوو هه‌رگیز ناتوانم ژنێكی دیكه‌م خۆش بوێت، ناتوانم به‌بێ ئه‌و بژیم. ده‌زانیت ئیتر ئه‌و شتانه‌یه‌ كه‌ ئێمه‌مانان له‌ ته‌مه‌نی بیست و پێنج ساڵیدا باوه‌ڕمان پێیان هه‌یه‌.»

به‌ بزه‌یه‌كه‌وه‌ سه‌رم راوه‌شاند. به‌رده‌وام بوو:
«رووداوه‌كان كۆتاییان دێت و ده‌ستپێده‌كه‌نه‌وه‌. سه‌یره‌ من هێشتا بیر له‌و ده‌كه‌مه‌وه‌، ئه‌گه‌رچی ئێستا زیاتر كامڵتر بووم. سه‌ره‌ڕای هه‌موو ئه‌و فرت و فێڵانه‌ی له‌ زه‌مانه‌م دیوه‌ هێشتا باوه‌ڕم به‌ هه‌ستی پاك و بێگه‌رد و به‌های جوان و هه‌میشه‌یی هه‌یه‌. ئه‌مه‌ مایه‌ی سه‌رنج نییه‌؟ به‌ڕاست باسی چیمان ده‌كرد؟»
وتم:
«ئه‌و جگه‌ره‌ی ئۆڵد گۆڵدی ده‌كێشا.»
به‌رده‌وام بوو:
«هه‌میشه‌ ئه‌و جگه‌ره‌یه‌ی ده‌كێشا. له‌ كاتێكدا كه‌سانێكی كه‌م ئه‌و جگه‌ره‌یه‌ ده‌كێشن، منیش خووم به‌ كێشانی ئه‌و جگه‌ره‌یه‌وه‌ گرت بۆ ئه‌وه‌ی كاتێ پێكه‌وه‌ بووین پێشكه‌شی بكه‌م. ماوه‌یه‌كی زۆر پێكه‌وه‌ بووین. باوه‌ڕم وابوو منی خۆش ده‌وێت. ئێستا له‌ مانای زۆر شت تێده‌گه‌م.» بێده‌نگ بوو تێفكری. پرسیم:
«ئه‌و شتانه‌ چین؟»
«نازانم. ئه‌و رازه‌ زۆر و زه‌وه‌ندانه‌ی ده‌وریان دابوو. جار به‌جارێ سه‌فه‌ری ده‌كرد به‌بێ ئه‌وه‌ی به‌ من بڵێت و بڵێت بۆ كوێ ده‌چێت، یان چه‌ند رۆژێك گۆشه‌گیر ده‌بوو، حه‌زی نه‌ده‌كرد هیچ كه‌سێ ببینێت. ده‌یوت ماندووه‌ یان شه‌قیقه‌كه‌ی بۆ هاتۆته‌وه‌. من به‌ پێچه‌وانه‌وه‌ هه‌میشه‌ خوو و خده‌یه‌كی باشم هه‌بوو. ناسكیی ئه‌و حولحولی بوون و مه‌زاجی بوونه‌ تایبه‌ته‌ به‌و جۆره‌ ژنانه‌. ئه‌و ژنه‌ سه‌ڵتانه‌ی جیاواز بوون له‌و كچانه‌ی پێشان ناسیبوومن. له‌گه‌ڵیاندا ده‌چووم بۆ تێنس یان بۆ كۆڕ و كۆبوونه‌وه‌ی كه‌یف و سه‌ما و هه‌میشه‌ خۆشحاڵ بوون. ئه‌و حه‌زی ده‌كرد خۆشه‌ویستیی كه‌سانی دی به‌ده‌ستبهێنێت. من به‌ده‌ست ئه‌م مه‌سه‌له‌یه‌وه‌ ئازارم ده‌چێشت به‌ڵام ئه‌وم به‌ تاوانبار نه‌ده‌زانی، ئه‌وه‌ كه‌سانی تر بوون كه‌ وازیان لێنه‌ده‌هێنا. یه‌كێك له‌ هاوڕێكانم كه‌ پیاوێكی په‌نجا ساڵ و پسپۆڕێكی شاره‌زا و زۆر ده‌وڵه‌مه‌ند بوو، عاشقی بوو. هاوڕێكه‌م سه‌باره‌ت به‌ په‌یوه‌ندی نێوانمان هیچی نه‌ده‌زانی. ئێمه‌ هه‌وڵمان ده‌دا ئه‌م په‌یوه‌ندییه‌ له‌ كه‌سانی دی بشارینه‌وه‌، چونكه‌ ئه‌و كه‌سێكی ناسراو بوو. هاوڕێكه‌ی من له‌سه‌ر عه‌شقه‌كه‌ی سوور بوو منیش نه‌مده‌توانی گوێی پێنه‌ده‌م. له‌ هه‌مانكاتدا دڵنیا بووم له‌وه‌ی گوناهی نییه‌. من باوه‌ڕم به‌ وه‌فاداریی و عه‌شقی ناخی دڵداره‌كه‌م و له‌ هه‌مانكاتدا باوه‌ڕیشم به‌ متمانه‌ی هاوڕێیه‌تی هه‌بوو. ده‌مزانی ئه‌گه‌ر هاوڕێكه‌م ئاگای له‌ عه‌شقی ئێمه‌ بێت له‌وه‌ زیاتر پێداگریی ناكات. نه‌مده‌توانی له‌گه‌ڵ هاوڕێكه‌مدا به‌ربه‌ره‌كانێ بكه‌م چونكه‌ ئه‌و له‌ من به‌قوه‌تتر بوو، هه‌ڵبه‌ته‌ نه‌ك له‌به‌ر ئه‌وه‌ی زۆر ده‌وڵه‌مه‌ند بوو، به‌ڵكو له‌به‌رئه‌وه‌ی گوێی به‌و ئازاره‌ نه‌ده‌دا كه‌ من ده‌مچێشت. گوڵی بۆ ده‌نارد و ئه‌مه‌ش ببووه‌ ئیشی هه‌میشه‌یی هاوڕێكه‌م. دڵداره‌كه‌م هەمیشە تووڕه‌ بوو، زیاتر له‌ جاران به‌ده‌ست شه‌قیقه‌وه‌ ده‌یناڵاند. هه‌ستم ده‌كرد به‌بێ ئه‌وه‌ی من وریایی بكه‌م رووبه‌ڕووی مه‌ترسی ده‌بێته‌وه‌ و ئیتر سه‌ره‌ی منه‌ داكۆكیی لێ بكه‌م. بڕیارمدا بڕۆم بۆ لای هاوڕێكه‌م و قسه‌ی له‌گه‌ڵ بكه‌م.»

سه‌ری بادا و بزه‌یه‌كی هاتێ. به‌لامه‌وه‌ بڕیارێكی لۆجیكی بوو. به‌رده‌وام بوو:
«ته‌له‌فۆنم بۆ هاوڕێكه‌م كرد و وتم به‌ نیازم سه‌ردانت بكه‌م، یه‌كسه‌ر فه‌رمووی لێكردم بچم بۆ شوێنی ئیشه‌كه‌ی. سه‌رقاڵ بوو. ناچار بووم چاوه‌ڕێی بكه‌م. به‌ ساویلكه‌ییه‌وه‌ وابیرم ده‌كرده‌وه‌ ئه‌مه‌ باشترین رێگه‌ی سه‌لماندنی وه‌فاداریمه‌ بۆ دڵداره‌كه‌م. ئه‌ركی سه‌رشانم بوو به‌ نرخی گیانیشم بێت داكۆكی له‌ نهێنی نێوانمان بكه‌م. ئه‌وسا ئاوا بیرم ده‌كرده‌وه‌. حه‌قم بوو، ژیانی نه‌فره‌تیی ناچارمان ده‌كات گه‌لێ سازش بكه‌ین و ده‌مانگه‌یه‌نێته‌ ئه‌و خاڵه‌ی ئێستا تیایداین، لێره‌دا ته‌نیا تاریكی هه‌یه‌. ئه‌گه‌ر هیوامان به‌ خاڵی ده‌ستپێكردنه‌وه‌ نه‌بوایه‌، ئێستا مردبووین.»

كه‌مێك وه‌ستا و ده‌ستیپێكرده‌وه‌:
«نیو سه‌عات چاوه‌ڕێم كرد. ئه‌و شتانه‌م دووباره‌ ده‌كرده‌وه‌ كه‌ به‌نیاز بووم بیانڵێم. بیر و خه‌یاڵی خۆمم به‌ لێبوورده‌یی هاوڕێكه‌م ئارام ده‌كرده‌وه‌، بێگومان برایانه‌ یه‌كمان له‌ باوه‌ش ده‌كرد و له‌یه‌ك جیاده‌بووینه‌وه‌. فرمێسك له‌ چاوانما قه‌تیس مابوو، بیرم له‌ قووڵیی هاوڕێتیمان ده‌كرده‌وه‌. له‌ راستیدا نازانم بۆچی هه‌موو ئه‌م شتانه‌ت بۆ باس ده‌كه‌م.»
«به‌رده‌وامبه‌، ئێ چی بوو؟»
«به‌ شێوازێكی به‌ ویقارانه‌ و باوه‌ڕبه‌خۆبوونی كه‌سانی كامڵه‌وه‌ كه‌ مایه‌ی سه‌رنجم بوو هات به‌پیرمه‌وه‌ و داوای لێبووردنی كرد له‌وه‌ی چاوه‌ڕێم كردووه‌. حه‌زم ده‌كرد وه‌كو ئه‌و بم. به‌ڵام بیركردنه‌وه‌ی دڵداره‌كه‌م سه‌ره‌ڕای هه‌موو كاڵییه‌كانی لاویم منی خۆش ده‌ویست ئه‌و هه‌سته‌ی له‌لام ده‌جووڵاند كه‌ قه‌دری خۆم بزانم. من هه‌میشه‌ له‌گه‌ڵ دوودڵیی و گومانه‌كانی خۆمدا له‌ جه‌نگدا بووم و ئه‌وه‌ی كه‌ ره‌فتاره‌كانم سه‌قامگیر نه‌بوون له‌ بێ ئه‌زموونیمه‌وه‌ سه‌رچاوه‌ی ده‌گرت. له‌ هه‌ڵبژاردنی جل و به‌رگه‌كانمدا هه‌ڵه‌م ده‌كرد. هه‌میشه‌ به‌دوای شتێكی تازه‌دا وێڵ بووم كه‌ له‌ هاوڕێكانم جیام بكاته‌وه‌ و كه‌سێتیم ئاشكرا بكات. به‌پێچه‌وانه‌وه‌، دڵداره‌كه‌م هه‌میشه‌ هه‌مان جگه‌ره‌ی ده‌كێشا، خواردنی تایبه‌تی ده‌خوارد. هاوڕێكه‌م جل و به‌رگی زۆری هه‌بوو، به‌ڵام هه‌میشه‌ دوو مۆدیل بوون. بۆینباخی یه‌ك ره‌نگی ده‌به‌ست. به‌ رای من ئه‌و یه‌كڕیتمی و دڵنیایی ئه‌نگۆساكسۆنییه‌ی سه‌رچاوه‌ی سه‌ره‌كی هه‌موو هێز و قوه‌تیان بوو، لای من مایه‌ی ستایش بوون. هاوڕێكه‌م پرسی: « حه‌زده‌كه‌ی شتێك بخۆیته‌وه‌؟» ده‌بوو شه‌هامه‌تی ئه‌وه‌م هه‌بێت پێ له‌ لاوازیی خۆم بنێم و داوا له‌ هاوڕێكه‌م بكه‌م له‌ دڵداره‌كه‌م دوور بكه‌وێته‌وه‌، به‌ڵام وێڕای ئه‌وه‌ی ژنه‌كه‌ له‌ناو ده‌ستی مندا بوو و هاوڕێكه‌شم ئاگری تێبه‌ر ببوو بۆی و هه‌ستم به‌ باڵاده‌ستییه‌كی شیرین ده‌كرد. به‌دوای رسته‌یه‌كدا وێڵ بووم بۆ ئه‌وه‌ی له‌ رێگایه‌وه‌ ده‌ست به‌ بابه‌ته‌كه‌ بكه‌م. وام هه‌ست ده‌كرد له‌و به‌قوه‌تترم چونكه‌ ئه‌و كه‌سه‌ی ژنه‌كه‌ هه‌ڵیبژاربوو، من بووم. به‌ چاوی به‌زه‌ییه‌وه‌ سه‌یری هاوڕێكه‌مم ده‌كرد. ئیتر له‌ ره‌فتاری به‌ ویقارانه‌ی نه‌ده‌ترسام كه‌ پێكی پێشكه‌ش ده‌كردم. به‌رامبه‌رم دانیشت و وتی: «باشه‌، گوێم لێ گرتوویت.» ئێستا كه‌ له‌گه‌ڵ تۆ قسه‌ ده‌كه‌م به‌ روونیی هه‌موو دیمه‌نه‌كانم دێته‌وه‌ پێش چاو، رێك وه‌كو ئه‌وه‌ی هه‌موو شتێك دوێنێ روویدابێت. هاوڕێكه‌م ده‌ستی كرد به‌ گیرفانیدا و وتی: «جگه‌ره‌ ده‌كێشیت؟» و پاكه‌تی جگه‌ره‌كه‌ی بۆ درێژكردم. ئۆڵد گۆڵد بوو.»

بێده‌نگیی باڵی به‌سه‌رماندا كێشا. ئه‌و قنگه‌جگه‌ره‌یه‌م فڕێدایه‌ عه‌رده‌كه‌ كه‌ په‌نجه‌می سووتاند، به‌هێواشی به‌ پێڵاوه‌كانم كوژاندمه‌وه‌. درێژه‌ی به‌ قسه‌كانی دا:
«پێش ئه‌وه‌ قه‌ت نه‌مدیبوو ئۆڵد گۆڵد بكێشێت. رقم له‌و ژنه‌ بوو. هاوڕێكه‌م وتی: «باشه‌؟» بزه‌یه‌كی كاڵم بۆ كرد و وتم: «زۆر دره‌نگه‌. ئیتر كاتم نییه‌.» ئه‌وه‌م روون كرده‌وه‌ ناتوانم له‌وه‌ زیاتر بمێنمه‌وه‌ و ئه‌م قسه‌ و باسه‌ زۆر ده‌خایه‌نێت. هاوڕێكه‌م جارێكی تر داوای لێبووردنی كرد سه‌باره‌ت به‌وه‌ی چاوه‌ڕێم كردووه‌ و به‌ ریتمێكی موئه‌ده‌بانه‌، به‌بێ ئه‌وه‌ی گوێ به‌ هیچ بدات و له‌ كاتێكدا رێك وه‌كو دڵداره‌كه‌م ته‌واو خۆی كۆنترۆڵ كردبوو وه‌ڵامی دایه‌وه‌: «هه‌ڵبه‌ته‌ ته‌واو ده‌رك به‌وه‌ ده‌كه‌م و لێت تێده‌گه‌م.» له‌سه‌ر ئه‌و مێزه‌ كورته‌ی له‌ نێوانماندا بوو چاوم به‌ بریق و باقی پاكه‌ته‌ جگه‌ره‌كه‌ی كه‌وت. له‌ ناخما هه‌ستم به‌ تووڕه‌ییه‌كی زۆر ده‌كرد كه‌ نه‌مده‌توانی كۆنترۆڵی بكه‌م. ده‌ترسام ئارامیی خۆم له‌ ده‌ست بده‌م. ده‌هری ببم و كرده‌وه‌یه‌كی توندوتیژانه‌م لێ بوه‌شێته‌وه‌ یان نه‌توانم به‌ر به‌ لافاوی فرمێسكه‌كانم بگرم كه‌ هێرشیان بۆ چاوانم ده‌هێنا. ده‌مه‌ویست وا خۆم نیشان بده‌م كه‌ به‌سه‌ر خۆمدا زاڵم و عاقڵم. گه‌یشتمه‌ سه‌ر شه‌قامه‌كه‌، یه‌كێك بوو له‌ شه‌قامه‌ گه‌وره‌ و قه‌ره‌باڵغه‌كانی نیویۆرك. ئاره‌زووی زۆری جگه‌ره‌كێشان له‌ناخما بێدادی ده‌كرد. پاكه‌تی جگه‌ره‌كه‌م له‌ گیرفانم ده‌رهێنا، به‌ڵام زوو په‌شیمان بوومه‌وه‌. جگه‌ له‌ ئۆڵد گۆڵد شتێكی دیكه‌م پێ نه‌بوو.»

دوا رسته‌ی به‌ توانجێكی تاڵه‌وه‌ گوت.
«ئه‌ی ژنه‌كه‌ چی به‌سه‌ر هات؟»
«ئیتر نه‌مدییه‌وه‌، به‌دواشیدا نه‌گه‌ڕام، وتم زۆر گه‌نج بووم، ئه‌ویش هیچ هه‌واڵێكی له‌باره‌ی خۆیه‌وه‌ به‌ من نه‌گوت. داوام كرد بگه‌ڕێمه‌وه‌ بۆ ئیتالیا و ژیانێكی تازه‌م ده‌ستپێكرد.»
به‌ بزه‌یه‌كه‌وه‌ وتم: «له‌به‌ر خاتری چه‌ند جگه‌ره‌یه‌ك…»
به‌پێكه‌نینه‌وه‌ وتی: «پێم وایه‌ هێشتا عاقڵ نه‌بووم، هه‌ر له‌و قۆناغه‌دا ماومه‌ته‌وه‌. هێشتا دوودڵیی و گومان و بێسه‌ر و به‌ری له‌ ناخمدا هه‌یه‌، پێویستم به‌ یارمه‌تیی و ئیراده‌یه‌ك هه‌یه‌ بۆ رزگاربوون له‌ نائومێدیی. ئه‌مڕۆش هه‌وڵ ده‌ده‌م له‌ به‌رامبه‌ر سووكایه‌تیی و شكسته‌ تازه‌كاندا، خۆم به‌ ویقار و خوێنسارد نیشان بده‌م، رێك وه‌كو ئه‌و رۆژگاره‌ له‌به‌رامبه‌ر جگه‌ره‌كانی ناو پاكه‌ته‌ پڕ بریق و باقه‌كه‌دا.»

به‌ ریتمێكی پڕ توانجه‌وه‌ وتی: «به‌ڵام به‌ ویژدانه‌وه‌ جگه‌ره‌یه‌كی باش بوو، جگه‌ره‌یه‌كم بده‌رێ. «

جگه‌ره‌كه‌ی داگیرساند، به‌ بێده‌نگیی ماینه‌وه‌ و ئه‌و جگه‌ره‌كه‌ی كێشا. له‌گه‌ڵ یه‌كه‌م مژدا ئیتر ئه‌و گه‌شانه‌وه‌یه‌م له‌ روخساریدا نه‌دی، چونكه‌ جگه‌ره‌كه‌ی به‌ داگیرساویی له‌سه‌ر به‌ردرێژی مه‌یدانه‌كه‌ فڕێدابوو.

سه‌رچاوه‌: radiofarhang.ir

print

 123 جار بینراوە

وڵامێک بەجێ بهێڵە

بەبێ پۆستی ئەلکترۆنی ناتوانی لێدوان بنووسیت *

*