سەرەکی » ئەدەب - سێبەر و سایە » ئاره‌زووه‌ كاغه‌زییه‌كان

کورتە چیرۆک

ئاره‌زووه‌ كاغه‌زییه‌كان

عه‌لی ئه‌شره‌ف ده‌روێشیان
له‌ فارسییه‌وه‌: محه‌مه‌د كه‌ریم
یه‌ك پارچه‌ مقه‌با به‌ ئه‌ندازه‌ی كاشییه‌ك بۆ حه‌وشه‌ی كۆشكه‌كه‌م به‌س بوو. چه‌ند پارچه‌ كاغه‌زێكی‌ ره‌نگاو ره‌نگ. سه‌وز بۆ زه‌وی‌ باخچه‌كه‌ و دره‌خته‌كان. زه‌رد بۆ هه‌یكه‌ل ‌و دیمه‌نی‌ كۆشكه‌كه‌. شین بۆ ئاوی‌ حه‌وزه‌كه‌ و چوارده‌وره‌كه‌ی‌. قاوه‌یی‌ بۆ گوێسه‌بانه‌كه‌ی‌. سوور و گۆشتیی‌ بۆ ماسییه‌كانی‌ ناو حه‌وزه‌كه‌ و گوڵه‌كانی‌ باخچه‌كه‌. هه‌ندێك سرێش ‌و چه‌ند ده‌نكه‌ شقارته‌یه‌ك بۆ لاوانه‌كان. ته‌نانه‌ت پلوسكه‌كانیشم دروستده‌كرد و به‌ وردی‌ ده‌ملكاند به‌ دیواری‌ كۆشكه‌كه‌وه‌. سه‌رێكی‌ پلوسك ده‌لكا به‌ ژێر گوێسه‌بانه‌كه‌وه‌ و ده‌هات تا ده‌گه‌یشته‌ ناو حه‌وشه‌كه‌. حسابی‌ هه‌موو شتێكم ده‌كرد. ئارێلی‌ سه‌ربان ‌و دوكه‌ڵكێشی‌ سه‌ر گوێسه‌بانه‌كه‌ هه‌ندێك ره‌شیشم لێده‌دا بۆ ئه‌وه‌ی‌ ته‌واو سروشتیی‌ بێ‌.
دایكم كه‌ كۆشكه‌كه‌ی‌ ده‌بینی‌ رووی‌ ده‌كرایه‌وه‌ و به‌ خۆشییه‌وه‌ پێده‌كه‌نی‌:
«زۆر جوانت دروستكردووه‌! كاكه‌ی‌ ئه‌ندازیار!»
نه‌نكم ده‌یگوت:
«هه‌زار ماشه‌ڵڵا، بێچاوێنی بیت. به‌ڵام له‌ گۆشه‌ی‌ حه‌وشه‌كه‌یدا ته‌نافێكیش ببه‌سته‌ بۆ ئه‌وه‌ی‌ من جله‌كانمی‌ لێ هه‌ڵبخه‌م.»
ئاماژه‌ی‌ بۆ دایكم ده‌كرد: «بڕۆ هه‌ندێ‌ ئه‌سپه‌نده‌ری‌ بۆ بسووتێنه‌. به‌ ده‌وری‌ سه‌ری‌ خۆی‌ ‌و به‌ ده‌وری‌ ته‌لاره‌كه‌شیدا بیگێڕه‌. ئه‌م رۆژانه‌ چاوی‌ پیس‌و حه‌سوود زۆره‌»
دایكم رایده‌كرد و ئه‌سپه‌نده‌ری‌ ده‌سووتان.
رۆژانی‌ پێنجشه‌مه‌، وانه‌ی‌ سێیه‌م، ئیشی‌ ده‌ستمان هه‌بوو. هه‌ر یه‌كێك له‌ قوتابیه‌كان شتێكی‌ دروستده‌كرد، فڕفڕۆكه‌، شمشێری‌ ته‌خته‌، چوارچێوه‌ی‌ وێنه‌، ئاش، حه‌سیری‌ چنراو له‌ كاغه‌زی‌ ره‌نگاو ره‌نگ، پشتوێنی‌ چنراو له‌ به‌ن، به‌ڕه‌ی‌ بچووك، زیبابین، شاری‌ ئه‌وروپایی و چه‌ند قوتوویه‌ك به‌ شێوه‌ی‌ شه‌ش لا. رۆژێكیش غوڵامڕه‌زا كه‌ یه‌كێك بوو له‌ هاوپۆله‌كانمان كه‌ كوڕێكی‌ شه‌ڕه‌نگێز و هاروهاج بوو، به‌ ئیشه‌ ده‌ستییه‌كه‌ی‌ پۆل ‌و قوتابخانه‌ی‌ شێواند، غوڵامڕه‌زا دوو دانه‌ رسقی‌ به‌ عه‌ره‌بانه‌یه‌كی‌ بچووكه‌وه‌ به‌ستبوو. كاتێ‌ مامۆستای‌ ئیشی‌ ده‌ست پێیوت كه‌ ئیشه‌كه‌ی‌ بیهێنێ‌، غوڵامڕه‌زا له‌ناكاو هه‌ردوو رسقه‌كه‌ی‌ به‌ عه‌ره‌بانه‌كه‌ی‌ دوایانه‌وه‌ خسته‌ سه‌ر مێزه‌كه‌ی‌ مامۆستا. قوتابیه‌كان كه‌ رسقه‌كانیان بینی‌، هات‌وهاوار و قیژه‌یان لێبه‌رزبۆوه‌. رسقه‌كان له‌ كاتێكدا كه‌ عه‌ره‌بانه‌ ته‌خته‌كه‌یان به‌ دوای‌ خۆیاندا به‌كێش ده‌كرد له‌ مێزه‌كه‌ كه‌وتنه‌ خواره‌وه‌ و به‌ره‌و ده‌رگای‌ پۆله‌كه‌ فرته‌یان كرد. قوتابی‌ پۆله‌كانی‌ تریش به‌بیستنی‌ قیژه‌ و هاواری‌ ئێمه‌ ده‌رپه‌ڕین ‌و رێسای قوتابخانه‌كه‌ شێوا. هێنده‌ی‌ نه‌مابوو له‌به‌ر ئیشه‌ ده‌ستییه‌كه‌ی‌ غوڵامڕه‌زا له‌ قوتابخانه‌ ده‌ربكه‌ن.
 رۆژانی كاری‌ ده‌ست، شه‌وق ‌و زه‌وقێكی‌ سه‌یرم هه‌بوو. خۆشحاڵبووم. ته‌لاره‌ مقه‌باییه‌كه‌م له‌گه‌ڵ‌ كتێب ‌و ده‌فته‌ره‌كانمدا ده‌خسته‌ سه‌رده‌ستم. كه‌ به‌ گه‌ڕه‌كه‌كه‌ی‌ خۆماندا ره‌تده‌بووم، دوكانداره‌كان سه‌ریان له‌ دوكانه‌كانیان ده‌رده‌هێنا.
«سه‌یره‌! دیسان ته‌لاری‌ دروستكردووه‌، له‌ جاری‌ پێشوو جوانتر دروستیكردووه‌!»
«ئه‌ی‌ هاوار ته‌لاری‌ كاغه‌زی‌ به‌ كه‌ڵكی‌ چیدێت؟»
«ئاگات له‌ دنیا نییه‌ مامه‌ هاشم. مناڵانی‌ هه‌نده‌ران له‌م جۆره‌ شتانه‌ دروستده‌كه‌ن‌ و ده‌بن به‌داهێنه‌ری‌ جیهان. پاشانییش هه‌ر ئه‌وه‌ به‌ ئێمه‌ ده‌فرۆشن»
«ئای‌، به‌ڕاست؟!»
«به‌ڵێ‌. ئه‌ی‌ چۆن! له‌ گۆڤاره‌كاندا نووسیوویانه‌ كه‌ له‌ مناڵییه‌وه‌ ئوتومبیل ‌و كۆشك ‌و فڕۆكه‌ له‌ كاغه‌ز دروستده‌كه‌ن. به‌ڵێ‌، له‌ قوتابخانه‌ ئیشیان له‌م جۆره‌ شتانه‌یه‌. نه‌ك ئه‌وه‌ی‌ وه‌ك مناڵه‌كانی‌ ئێمه‌ هه‌ر راهێنان بنووسن‌و كاغه‌ز ره‌شبكه‌نه‌وه‌»
«ئاخر ئه‌وان هه‌نده‌رانیین ‌و وڵاته‌كه‌یان خاوه‌نی‌ هه‌یه‌، فه‌رموو ئێمه‌ چ كاره‌ین؟»
«به‌ڵێ‌. ئه‌م كوڕه‌ش كۆشكێكی‌ جوانی‌ دروستكردووه‌. ره‌نگه‌ نمره‌یه‌كی‌ باشی‌ بۆ دابنێین.»
«به‌ نمره‌ ده‌می‌ كه‌س شیرین نابێ‌ بابه‌گیان»
«باشه‌ به‌هه‌رحاڵ‌ كوڕه‌ بچكۆل دڵی‌ خۆی‌ پێ خۆشكردووه‌، بڕوانه‌ نه‌گبه‌ته‌ وه‌كو ئه‌سپی‌ ژێر عه‌ره‌بانه‌ غار ده‌دات»
وه‌كو ئه‌سپی‌ ژێر عه‌ره‌بانه‌ غارم ده‌دا. ده‌گه‌یشتمه‌ قوتابخانه‌. بیست له‌ بیستم وه‌رده‌گرت.
***
پاسه‌وانه‌كه‌ په‌نجه‌ره‌ی‌ زیندانه‌ ئینفرادییه‌كه‌ ده‌كاته‌وه‌. چاودێریی‌ ئینفرادییه‌كه‌ ده‌كات. جنێو ده‌دات.
«بۆچی‌ به‌پێوه‌ وه‌ستاوی‌؟! له‌ سووچی‌ دیواره‌كه‌دا دانیشه‌. ئه‌گه‌ر حه‌زت له‌ كه‌له‌پچه‌یه‌ تابیكه‌مه‌ ده‌ستت.»
له‌سووچی‌ دیواره‌كه‌دا داده‌نیشم. ده‌سته‌و ئه‌ژنۆ داده‌نیشم، سه‌رده‌خه‌مه‌ سه‌ر ئه‌ژنۆكانم. چاوانم داده‌خه‌م. حه‌زناكه‌م له‌ پشته‌وه‌ ده‌ستم كه‌له‌پچه‌ بكات. مرۆڤ له‌ ئینفرادیدا به‌ كه‌له‌پچه‌كراوی‌ زۆر ناڕه‌حه‌ت ده‌بێ‌. ئه‌گه‌ر جێگایه‌كی‌ به‌ده‌نت بخورێ‌ ناتوانی‌ بیخورێنی‌. ناتوانی‌ به‌ قۆپچه‌یه‌ك، پارچه‌یه‌ك گه‌چ یان پارچه‌ به‌نێ‌ یاری‌ بكه‌ی‌.
شانت ئازاری‌ دێت‌ و ئه‌م ئازاره‌ له‌ قۆڵته‌وه‌ دێت تاسه‌ری‌ په‌نجه‌كانت‌ و پاشان ده‌گه‌ڕێته‌وه‌ بۆ شان ‌و پشتت.
پاسه‌وانه‌كان ده‌گۆڕێن. پاسه‌وانێك ده‌رگای‌ ئینفرادییه‌كه‌م ده‌كاته‌وه‌:
«بۆ سه‌ر ئاو. یه‌ڵڵا. خێرا!»
هه‌ڵده‌سم‌ و ده‌چم بۆسه‌ر ئاو. له‌ په‌نجه‌ره‌ی‌ سه‌ره‌وه‌ی‌ ئاوده‌سته‌کەوه‌ له‌ ئاسمانی‌ شین ده‌ڕوانم ‌و پارچه‌یه‌كی‌ له‌ چاوانمدا هه‌ڵده‌گرم ‌و ده‌یگه‌یه‌نمه‌ مێشكم تا له‌ ئینفرادییه‌كه‌دا بیهێنمه‌وه‌ به‌رچاوم. بۆ ئه‌وه‌ی‌ دڵم عه‌ماره‌پۆ نه‌بێت ‌و شتێكم هه‌بێ‌ كه‌ به‌ ئازادییه‌وه‌ په‌یوه‌ستم بكات.
چه‌ند پاكه‌تێكی‌ بچووكی‌ حه‌ب. چه‌ند پارچه‌ مقه‌بایه‌كی‌ تایت له‌ ته‌نیشت ئاوده‌ستخانه‌كه‌وه‌ كه‌وتوون. به‌ دزییه‌وه‌ هه‌ڵیانده‌گرم ‌و بێ‌ ئه‌وه‌ی‌ پاسه‌وانه‌كه‌ ئاگای‌ لێبێ‌ ده‌یانخه‌مه‌ گیرفانی‌ بلوسه‌كه‌مه‌وه‌، به‌لوعه‌كه‌ ده‌كه‌مه‌وه‌. خوڕه‌خوڕی‌ ئاوه‌كه‌ نه‌شئه‌ به‌ رۆحم ده‌دات. ده‌ست ‌و ده‌موچاوم ده‌شۆم. مشتێ‌ ئاو ده‌خۆمه‌وه‌. ئاوی‌ مووه‌كانی‌ سمێڵم ده‌خۆمه‌وه‌. پاسه‌وانه‌كه‌ سه‌رده‌كا به‌ لای‌ ئاوده‌سته‌كه‌دا:
«زووتر! یاڵڵا. راكه‌ بۆ ئینفرادییه‌كه‌»
به‌ چمكی‌ بلوسه‌كه‌م ده‌موچاوم وشك ده‌كه‌مه‌وه‌. ده‌گه‌ڕێمه‌وه‌ بۆ ئینفرادییه‌كه‌. له‌ شوێنه‌كه‌م داده‌نیشمه‌وه‌. پاڵ‌ به‌ دیواره‌كه‌وه‌ ده‌ده‌م. له‌ فه‌زای‌ یاده‌ دوور و درێژه‌كاندا، جڵه‌و بۆ خه‌یاڵم شل ده‌كه‌م. بیره‌وه‌رییه‌كانی‌ مناڵی‌. یارییه‌كان، لێدانه‌كان، ئیشه‌ ده‌ستییه‌كان، رسقه‌كانی‌ غوڵامڕه‌زا. ئه‌گه‌ر ئه‌م یادانه‌ نه‌بن له‌ ته‌نیاییدا دیق ده‌كه‌م.
«بڕوانه‌ چۆن وه‌كو ئه‌سپی‌ ژێر عه‌ره‌بانه‌ غار ده‌دات»
«دیسان ته‌لاری‌ دروستكردووه‌، چ ده‌رگا و په‌نجه‌ره‌یه‌كی‌ جوانی‌ دروستكردووه‌!»
«ته‌نافێكیش له‌ گۆشه‌ی‌ حه‌وشه‌كه‌یدا بۆ دایه‌گه‌وره‌ ببه‌سته‌ بۆ ئه‌وه‌ی‌ جله‌كانمی‌ لێهه‌ڵبخه‌م»
به‌ هێواشی‌ هه‌ڵده‌سم، له‌لایه‌كی‌ كونه‌كه‌وه‌ ته‌ماشایه‌كی‌ راڕه‌وه‌كه‌ ده‌كه‌م. پاسه‌وانه‌كه‌ له‌ به‌رده‌رگاكه‌دا له‌گه‌ڵ‌ كابرای‌ كلیل به‌ده‌ستدا سه‌رقاڵی‌ قسه‌و سوعبه‌ته‌. ده‌گه‌ڕێمه‌وه‌. یه‌كێك له‌ كاشییه‌كانی‌ زه‌وییه‌كه‌ بۆ زه‌وی‌ كۆشكه‌كه‌م ده‌ست نیشانده‌كه‌م. ده‌بێ‌ كۆشكێكی‌ گه‌وره‌تر دروستبكه‌م. گه‌وره‌و فراوان بێ‌، كاشییه‌كه‌ له‌ پشت ده‌رگا ئاسنینه‌كه‌ی‌ ئینفرادییه‌كه‌وه‌یه‌ و پاسه‌وانه‌كه‌ ناتوانێ‌ له‌ كونه‌كه‌وه‌ بیبینێ‌. ئه‌گه‌ر ده‌رگاكه‌ش بكاته‌وه‌، كاشییه‌كه‌ به‌دی‌ ناكرێ‌. ئه‌و پارچه‌ گه‌چه‌ ده‌رده‌هێنم كه‌ له‌ گیرفانمدا هه‌ڵمگرتووه‌. زه‌وییه‌كه‌ دابه‌ش ده‌كه‌م. وه‌رزشگایه‌كی‌ گه‌وره‌ لێره‌دا. وه‌رزشگایه‌كی‌ سه‌دهه‌زار كه‌سی. نه‌خێر ئه‌مه‌ بچووكه‌ دووسه‌د هه‌زار كه‌سی‌ باشتره‌. بۆ ئه‌وه‌ی‌ هه‌موو مناڵانی‌ شاره‌كه‌م چیتر له‌ كۆڵانه‌كاندا به‌ره‌ڵا نه‌بن. ئه‌مه‌ش پاركی‌ مناڵان. كورسی‌ كورسی‌، دیلانێ‌، چه‌رخ ‌و فه‌له‌ك، شه‌مه‌نده‌فه‌ر، به‌له‌م سواریی‌، به‌ڵام خۆ ناكرێ‌ مناڵان به‌ سكی‌ برسیی‌ بچن بۆ پارك ‌و وه‌رزشگا. كه‌واته‌ له‌ ملاوه‌ كارخانه‌یه‌كی‌ گه‌وره‌ دروستده‌كه‌م بۆ ئه‌وه‌ی‌ باوكیان بێ‌ ئیش نه‌بێ‌. به‌ڕاست خه‌ریكبوو كتێبخانه‌م له‌ یاد ده‌چوو. ئه‌میش كتێبخانه‌. كتێبخانه‌یه‌كی‌ گه‌وره‌. گه‌وره‌تر له‌ كتێبخانه‌ی‌ ناوه‌ندی‌ زانكۆی‌ تاران. به‌ هه‌موو جۆره‌ كتێبێكه‌وه‌. ملیۆنه‌ها كتێب. هه‌ر كتێبێ‌ كه‌ حه‌زت لێبێ‌. كتێبی‌ هه‌ر نووسه‌رێكت بوێ‌. به‌ڵام كتێبخانه‌كه‌ به‌بێ‌ هۆڵی‌ قسه‌كردن ‌و باس ‌و گفتوگۆ نابێ. ئه‌مه‌ش هۆڵی‌ باس ‌و ره‌خنه‌ و لێكۆڵینه‌وه‌ی‌ كتێب. سه‌راپای‌ نووسه‌ران ‌و شاعیران ‌و ره‌خنه‌گران ‌و وه‌رگێڕه‌كان بانگهێشت ده‌كه‌ین كه‌ بێن ‌و باس ‌و گفتوگۆ بكه‌ن ‌و وه‌ڵامی‌ پرسیاره‌كان بده‌نه‌وه‌. نووسه‌ران چه‌ند به‌شێك له‌ به‌رهه‌مه‌ تازه‌كانیان بخوێننه‌وه‌. شیعر بخوێننه‌وه‌ گه‌نجه‌كانیش رای‌ خۆیان ده‌ربڕن، گفتوگۆ بكه‌ن. باشه‌ ئه‌م گۆشه‌یه‌ش ده‌كه‌م به‌ هۆڵێ‌ بۆ كڵاسی‌ مۆسیقا. مرۆڤ به‌بێ‌ مۆسیقا وه‌كو باڵنده‌ی‌ بێ‌ قوڕگ وایه‌. مناڵان دێن‌ و فێری‌ مۆسیقا ده‌بن. هۆڵی‌ شانۆ، ئه‌ها وه‌خته‌ بوو هۆڵی‌ شانۆم له‌ یاد بچێته‌وه‌. مرۆڤ له‌ هیچ جێگایه‌ك به‌قه‌د هۆڵی‌ شانۆ ئازاد و سه‌ربه‌ست نییه‌، كه‌واته‌ ئه‌مه‌ش بۆ هۆڵی‌ نواندن. سینه‌ما، سینه‌ما له‌ كوێدا دروستبكه‌م؟ ئێره‌ش بۆ هۆڵی‌ سینه‌ما به‌ هه‌موو جۆره‌ فیلمێكه‌وه‌. فیلمی‌ هونه‌ریی‌ به‌رزو تازه‌. ده‌بێت زه‌وق ‌و سه‌لیقه‌ی‌ گه‌نجه‌كان په‌روه‌رده‌ بكرێ‌. ئه‌وسا ئیتر به‌ دوای‌ فیلمی‌ بێتام ‌و به‌رهه‌می‌ سووك ‌و رووكه‌شدا راناكه‌ن ‌و فیلمی‌ بێكه‌ڵك ‌و بازاڕیی‌ له‌ فیلمی‌ هونه‌ریی‌‌ و باش جیاده‌كه‌نه‌وه‌. هونه‌رمه‌ندانیش بانگهێشت ده‌كه‌ین كه‌ بێن‌و ده‌رباره‌ی‌ كارو به‌رهه‌مه‌كانیان قسه‌ بكه‌ن. باشه‌ پاشان چیمان هه‌یه‌؟ ئه‌ها فیلمی‌ مناڵان له‌ هه‌موو جیهانه‌وه‌ بۆ هه‌موو ئێران. هۆڵێكیش دروستده‌كه‌ین بۆ فێربوونی‌ ده‌رهێنانی‌ سینه‌ما و شانۆ. ده‌بێ‌ ته‌واو خۆم كۆبكه‌مه‌وه‌ بۆ ئه‌وه‌ی‌ شتێكم له‌بیر نه‌چێ‌. بۆ نموونه‌ كڵاسی‌ وێنه‌كێشان ‌و هونه‌ری‌ شێوه‌كاری‌. ئێمه‌ له‌ به‌رامبه‌ر نه‌وه‌كانی‌ ئاینده‌دا به‌رپرسیاریین. ئه‌گه‌ر كه‌مته‌رخه‌می‌ بكه‌ین پاشان به‌ خراپی‌ باسمان ده‌كه‌ن. نه‌فره‌تمان لێده‌كه‌ن، به‌ خائین ناومان ده‌به‌ن. ده‌ڵێن فڵان هات كۆمه‌ڵگایه‌كی‌ خۆشڕابواردن- هونه‌ریی‌ بۆ مناڵان دروستبكات، هه‌مووی‌ هه‌ڵلووشی‌‌و خستییه‌ سه‌ر حسابه‌كانی‌ تری‌ له‌ ده‌ره‌وه‌ی‌ وڵات ‌و مناڵانی‌ خه‌ڵكیشی‌ له‌ كۆڵاناندا به‌ره‌ڵاكرد بۆ ئه‌وه‌ی‌ بكه‌ونه‌ داوی‌ هێرۆین فرۆش ‌و قاچاغچییه‌كانه‌وه‌. له‌ هۆڵی‌ وه‌رزشدا ده‌بێ‌ دوا ده‌سكه‌وته‌ وه‌رزشییه‌كان فه‌راهه‌م بكه‌م. بۆ هه‌مووان ‌و به‌شێوه‌یه‌كی‌ یه‌كسان، بۆ هه‌موو مناڵان چ كوڕ و چ كچ، به‌ڕاست خه‌ریك بوو هۆڵی‌ شه‌تره‌نجم له‌ یاد بچێ‌. ئه‌مه‌ش بۆ شوێنی‌ هۆڵی‌ شه‌تره‌نج. هۆڵێكی‌ گه‌وره‌ش بۆ شه‌وانی‌ چیرۆك، شیعر وتار، باس ‌و گفتوگۆ. هاتن بۆ هه‌موو ئاره‌زوومه‌ندانیش ئازاده‌. ئاخ! ئاخ! به‌ڕاست چه‌ند فه‌رامۆشكارم، هۆڵێكی‌ جوان‌ و مۆدێرن بۆ هه‌ڵپه‌ڕكێی‌ خۆماڵی‌. هه‌ڵپه‌ڕكێی‌ كوردی‌، توركی‌، گێله‌كی‌، مازنده‌رانی‌، باشه‌ به‌ڕاست بڵێی‌ هه‌ڵپه‌ڕكێی‌ كوردیم له‌ یاد نه‌چووبێته‌وه‌. وا باشتره‌ خۆم تاقی بكه‌مه‌وه‌. به‌ ئاوازی‌ ئامان هه‌ی‌ ئامان:
ئامان هه‌ی‌ ئامان، ئامان هه‌ی‌ ئامان، ئامان سه‌د ئامان.  ده‌بێ‌ ئاوا هه‌ڵپه‌ڕیت. پێیه‌ك له‌ پێشه‌وه‌ داده‌نێیت‌ و پێیه‌كی‌ تر…
له‌ناكاو ده‌رگای‌ ئینفیرادییه‌كه‌ ده‌كرێته‌وه‌. ناوك ‌و دڵم به‌رده‌بێته‌وه‌. وشك ده‌بم. جووتێك پۆستاڵی‌ بۆیاخكراو، راست له‌ به‌رامبه‌ر كۆشكه‌كه‌مدا جووت بوون. یه‌كێك له‌ پۆستاڵه‌كان به‌رزده‌بێته‌وه‌ و به‌ توندی‌ ده‌كێشرێ‌ به‌ ته‌ختی‌ سینه‌مدا. ده‌درێم به‌ دیواره‌كه‌دا.
پارچه‌ كاغه‌ز و مقه‌باكان به‌ملا و به‌ولادا بڵاوده‌بنه‌وه‌:
«تۆ ناماقوڵیتكرد. كه‌ له‌سه‌ر زه‌وییه‌كه‌ نه‌خشه‌ت كێشاوه‌!»
«ئاخر… من… ده‌مویست…»
لێكۆڵه‌ره‌وه‌ ئاگادار ده‌كه‌نه‌وه‌. به‌په‌له‌ خۆی‌ ده‌گه‌یه‌نێته‌ لای‌ ده‌رگای‌ ئینفیرادییه‌كه‌ جنێو ده‌دات:
«بێشه‌ره‌ف، خائین، پێتوایه‌ هه‌روا له‌ خۆڕا و به‌ خۆڕایی‌ ده‌كرێ‌ دامه‌زراوه‌ دروست بكه‌ی‌! به‌بێ‌ تاقیكردنه‌وه‌ی‌ ده‌م ‌و دوانه‌ی‌ ئه‌م به‌رپرس ‌و ئه‌و پایه‌به‌رز»
له‌ كاشییه‌كه‌ ورد ده‌بێته‌وه‌ و وه‌كو ئه‌وه‌ی‌ شتێكی‌ گرنگی‌ دۆزیبێته‌وه‌ ده‌قیژێنێ‌:
«زیندان! ئه‌ی‌ زیندانه‌كه‌ی‌ كوا؟ زیندانه‌كه‌ی‌ كوا به‌دبه‌خت؟»
فه‌رمان به‌ پاسه‌وانه‌كه‌ ده‌دات كه‌ سه‌رم بخاته‌ سه‌ر نه‌خشه‌كانم ‌و خۆی‌ به‌ له‌قه‌ ده‌كێشێ‌ به‌ ناو ده‌مما.
سەرچاوە: هفت مرد هفت داستان

 72 جار بینراوە

وڵامێک بەجێ بهێڵە

بەبێ پۆستی ئەلکترۆنی ناتوانی لێدوان بنووسیت *

*